حماسه اي شور انگيز و سوگنامه ي اندوهباري از روزگار كهن به نام يادگار زريران به جا مانده كه در بردارنده ي دين پذيري گشتاسب شاه و سران ايران از آشو زرتشت و برآشفتن ارجاسب پادشاه خيونان است كه : چرا ايرانيان آيين زرتشت را پذيرفتند ؟ ارجاسب با نامه اي گستاخانه كه با بيدرفش و نامخواست دو تن از سران سپاه خود براي گشتاسب مي فرستد ، مي پرسد كه : چرا گشتاسب دين تو را برگزيده و دين كهن ارانيان را رها كرده است ؟ و نيز بيم مي دهد اگر آيين پيشين ياز نگردد نبرد ميان دو كشور توران و ايران آغاز خواهد شد .

زرير برادر گشتاسب به فرمان شاه پاسخ مي دهد كه ما دين نو را كه پسنديده و پذيرفته ايم رها نمي كنيم و براي جنگ نيز آماده ايم . اگر هم پسران ، برادران و بزرگان من و نيز هر كس كشته شوند من پيرو اين دين پاك خواهم ماند . آن چه را كه از اهورا مزدا يافتم از دست نخواهم داد .

هم زمان به فرمان گشتاسب بسيج همگاني از پسران ده ساله تا مردان هشتاد ساله با روشن كردن آتش بر  ستيغ كوهها و فرستادن پيكها آغاز مي شود .

اين هم آغازي است براي نبردهاي ديني ايرانيان كه در يكي از آن ها آشو زرتشت به هنگام نماز و نيايش در آتشكده ي بلخ ، در هفتاد و هفت سالگي با هشتاد كس از موبدان به دست تو برادر و ريش توراني در روز خور و ماه دي در راه توحيد و انديشه ي والاي خويش شهيد مي شوند و فروهرشان به گروكمان برين به پرواز در مي آيد . كس چه مي داند شايد اين پاك مردان نخستين كساني باشند كه در راه انديشه و آرمان خويش مرگ سرخ را پذيرا شدند و نوشه ي جاودگاني را نوشيده اند .

جاماسب فرزانه وزير گشتاسب شاه پيش بيني مي كند كه در اين رزم ، زرير برادر شاه و چند تن ديگر از نزديكان شاه و فرزندانش به شهادت مي رسند و جنگ به پيروزي ايرانيان پايان مي پذيرد . در اين حماسه ما از كشته شدن  زرير و سرنوشت درفش او دلاوري پسر زرير به نام بستور و سوگواري او بر پدر و نيز از جنگاوري اسفنديار فرزند شاه ، گرامي كرد پسر جاماسب و شكست دشمن و گرفتاري ارجاسب شاه توران آگاه مي شويم .